ارزش گمشده

جانم فدای امام نقی(ع) - هفته پاسداشت مقام امام نقی(ع) در فضای مجازی

گروه بیداردلان — Sun, 20 May 2012 19:30:53 GMT

سلام بر امام مهربان امام نقی (ع)

کتاب دا سند ماندگار از روزهای حماسه در خرمشهر....

گروه بیداردلان — Sat, 19 May 2012 16:13:22 GMT

دا، در گویش محلی به معنی مادر است و زهرا حسینی با انتخاب این عنوان خواسته رنج، اندوه، تلاش و مقاومت مادران ایرانی را یادآور شود.

سیده زهرا حسینی یک کرد ایرانی است که پدر و مادرش پیش از ولادت او در عراق زندگی می‌کردند و او در سال ١٣۴٢ در آنجا به دنیا آمد. در کودکی همراه خانواده‌اش به ایران بازگشت و پدرش در خرمشهر ساکن شد و پس از مدت‌ها سرگردانی به عنوان رفتگر به استخدام شهرداری درآمد. حسینی پس از کلاس پنجم ترک تحصیل کرد. او فرزند دوم از شش فرزند خانواده بود. خانواده او، به ویژه پدرش سخت پای‌بند مذهب بود و او با چنان اعتقاداتی پرورش یافت و همراه برادر بزرگترش، علی، در فعالیت دوران انقلاب و پس از آن شرکت کرد.

با آغاز جنگ، زهرا حسینی که در آن هنگام دختری هفده ساله بود،‌ خود را در وسط ماجرا یافت. همین که اعلام کردند جسد شهدا در گورستان روی زمین مانده است، به یاری غسالان شتافت و با شهامت و مقاومت روحی کم‌نظیری در کار غسل و کفن و دفن شرکت کرد. به کارکنان گورستان غذا رساند، مردم را برای این کار بسیج کرد، امدادگری آموخت و در هر کاری که پیش می‌آمد، از امدادگری، زخم‌بندی، حمل مجروحان، تعمیر و آماده‌سازی اسلحه، پخت و پز و توزیع امکانات فعالیت داشت. تنها هدفش این بود که مفید باشد و به مردم خدمتی بکند. پدر و برادرش در جنگ خرمشهر شهید شدند و او با دست خود آنان را در گور نهاد. خواهر کوچک‌ترش را در کارها شرکت داد. در جریان دفاع از خرمشهر مجروح شد و ترکشی در نخاع او جای گرفت که پس از آن همیشه با اوست و ناگزیر از تحمل عوارض آن است.

با این حال، او از پای ننشست و پیوسته کوشید تا در خدمت جبهه و جنگ یا مردم جنگ‌زده باشد.
گزارش حسینی از جنگ بی‌نظیر است، و به هیچ یک از کتاب‌های متعددی که ایرانیان و خارجیان درباره جنگ نوشته‌اند، شباهتی ندارد. خواننده ممکن است با اعتقادات حسینی مخالف باشد و حتی او را دختری عامی بداند که طوطی‌وار چیزهایی را باور کرده است و تکرار می‌کند. ولی باید ابله یا مغرض باشد که درباره گزارش او از وقایع تردید کند. این گزارش حقیقی و دست اول از سبعیت از یک طرف و مظلومیت و بی‌پناهی از طرف دیگر است. در آن، چنان صحنه‌هایی از ایثار و شور ایمان به چشم می‌خورد که قلب را می‌لرزاند.

انسان از خواندن این کتاب و اندیشیدن به کسانی که گزارش کارهایشان در آن آمده است ـ انسان‌های معمولی، کم‌سواد یا بی‌سواد، دارا یا ندار اما بی‌ادعا، با‌ایمان و پاکباز ـ به راز ماندگاری ایران پی می‌برد.

بیایید مردم خود را بشناسیم. فرهنگمان، تاریخمان و باورهایمان را بشناسیم. نه از بیرون، که از درون تحقیق و پژوهش را آغاز کنیم، به این بیندیشیم که اگر زهرا حسینی‌ها امکان درس خواندن داشتند، امکان آموزش داشتند، با چنین استعداد و قابلیتی که دارند چه کارها که نمی‌کردند؟ به این بیندیشیم که امروز کودکان ما، مردان و زنان فردایمان، چگونه آموزش می‌بینند و این آموزش چقدر کارآمد است و چقدر به ساختن جامعه فردا کمک می‌کند؟ رسانه‌های ما در رساندن پیام‌های درست و کارآمد چقدر موفق‌اند؟ آیا در سال‌های اخیر در القای عشق به همنوع، عشق به میهن، احساس همدردی و وظیفه‌شناسی موفق بوده‌ایم؟

آیا امروز پس از سی سال تجربه، وقت آن نرسیده است که به جای پیشگیری از ابراز چیزهای ناخوشایند، برای مقابله با‌ آن‌ها به فکر ایجاد و ارایه چیزهای خوشایند باشیم؟ باید بدانیم پیام‌رسانی یک فن و یک هنر است که باید آن را شناخت و آموخت. پیام، هر قدر هم خوب و انسانی، اگر درست ارایه نشود، بی‌اثر و سعی باطل است. در حالی که ما چنین مواد و مصالحی ـ همچون سرگذشت سیده زهرا حسینی را داریم، چه پیام‌ها که نمی‌توان به گوش بشریت رساند.

انا عطیناک الکوثر...

گروه بیداردلان — Wed, 09 May 2012 15:34:56 GMT

زهرا عصاره عصمت است.
زهرا آیینه پاکی است.
زهرا، ایینه زلال کوثر است.

ای همیشه جاری! ای بهار کوتاه! ای ترنم باران وحی! در شکوه مقام تو حیرانم که معنویت رشته‌های چادرت دست نیاز می ‌آویزد و معرفت به غبار آستان خانه‌ات بوسه می‌زند.

برهوت این دنیای خاکی شایان میزبانی چشمه سار همیشه جاری تو را نداشت. تو که در آیینه زخم‌ها و داغ‌ها و در هجران پدر غریبانه زیستی و در وداع شبانه‌ات با پهلویی شکسته، خانه گلین را به امید آغوش بهشتی پدر ترک گفتی.

می گویند عشق یعنی فاطمه! من می گویم فاطمه یعنی عشق عشق به رسول، به علی، به ائمه و به خدای آن ها.

یازهرا جز قصور و تقصیر چیزی نداریم تا بر شما عرضه کنیم، عنایتی کنید تا فرزندتان مهدی عجل الله تعالی فرجه را یاری کنیم و توفیق خدمت به او را داشته باشیم.

مادر مهربان! انتظار تا به کی؟ این دفتر هجران، چه روزی بسته می شود تا فصل حضور آغاز شود. حرف هایی که برای گفتن دارم فراوان است، آن ها را وا می گذارم تا در کنار مزارت نجوا کنم.

مادر خوبم! ای رنج را فرزند، ای مهر را مادر! ای خوب! چه بد گفتم که گفتم خوب، که تو خوبان را شاهی و ستارگانِ حیات را ماهی. به خوبی تو، هیچ کس خوبی را فهم نکرده است. به خوبی تو، هیچ کس با بدی ها بد نیست. تو در میان خوبان خوبترینی، آن سان که ماه در میان ستارگان است.

زهرا جان! بی خدمت به تو، ناممکن است که بهشت بر ما ممکن شود. نامرئیان عالم معنا، با دستی که از دسترس دستهای ما، بقدر نزدیکی تو با خدا دور است، بارشته های عشق تار و پود تو را رشته اند.

سلام خدا و درود فرشتگان بر تو ای سید زنان بهشت، ای فاطمه جان! سلام بر تو که نامت کلید هر قفلی است و اسمت رمز هر فتحی! ای محبوبه خدا! اگر تو نبودی خدا بهانه ای برای خلقت نداشت و خدا به شوق تو آفرید و با عشق تو تجلی کرد!

شاید آن روز که سهراب نوشت: تا شقایق هست زندگی باید کرد؛ خبری از دل پر درد گل یاس نداشت. باید این طور نوشت: چه شقایق باشد، چه گل پیچک و یاس،‌ جای یک گل خالی ست، تا نیاید مهدی، زندگی دشوار است.

ای زن از فاطمه به تو اینگونه خطاب است *** ارزنده ترین زینت زن حفظ حجاب است

فاطمه جان وقتی به تو فکر می کنم، به جفاهایی که در حق تو کردند و .... قطرات اشکم نمی تونن تو قفس چشم ها محبوس بمونن. می خوام با شما درد و دل کنم ولی نمی دونم از کجا شروع کنم، نمی دونم اجازه می دید این بنده گناهکار و روسیاه با شما درد و دل کنه...

زهرا جان! در شب های آتش و خاک و خون، کلید ذکر تو بود که قفل دل هایمان را باز نمود.

عزیزم زهرا جان! سلامی که به تو می دهم بدرود است، نه از ملامت! و از روی شوق است نه کسالت! اگر می روم نه ملول و خسته جانم و اگر می مانم نه به وعده خدا بد گمانم و چون شکیبایان را وعده داده است، در انتظار پاداش او می مانم، که هر چه هست، از اوست و هرچه از دوست رسد نیکوست. ای رسول خدا! خدا گواهست که دخترت پنهانی به خاک می رود. هنوز روزی چند از مرگ تو نگذشته و نام تو از زبان ها نرفته، حق او را بردند و میراث او را خوردند، «پهلوی او را شکستند». درد دل را با تو درمیان می گذارم و دل را به یاد تو خوش می دارم. درود خدا بر تو باد و سلام و رضوان خدا بر فاطمه (س).

ای دریای اندوه! ابرها، گریان از شب غربت مولایت، دل ها خون از غم مجتبایت، آب ها تشنه لب های حسینت و کوهها مبهوت پایداری زینب تو هستند!

ای قافله دار اشک و اندوه! آه! که هنوز، از پس خاکستر این همه سال شرار سوز تو از بیت الاحزان تا بلندای عرش زبانه می کشد!

فاطمه جان! در سحرگاه هر آدینه چشم به راه سپیده می باشیم، تا میوه دلت، آن تک سوار سبز مهدی دین پناه (عج)، از راه رسد و برق ذوالفقارش سینه سیاه شب را بشکافد و زمین را به نور پروردگارش، روشن سازد. او بیاید و داد دلت را، از خصم بستاند و انتقام همه لاله های پرپرت را، از بادهای خزانی بگیرد.

زهرا جان! «دل ها در مصیبت شما خونست و آن چه بر شما رفت از طاقت شنیدن بیرون» به راستی، اگر رسول خدا (ص) مردم را به ظلم و ستم در حق شما سفارش می کرد، نمی توانستند بیش از این نسبت به شما ستم نمایند.

پس برایت بمیرم که مصیبت شما، بس گران است و اندوهتان بیکران که خود گفتی: "صبت علی مصائب لوانها /// صبت علی الایام صرن لیالیا" «دراین بلا به جای من از روزگار بود /// روز سپید او، شب تاریک می نمود.»

فاطمه جان همانا (انا اعطیناک الکوثر) با وجود تو معنا می یابد. یاس کبود وجود تو، اذان عشق در گوش هستی است. بانوی دو عالم سرود عفاف، بر لب وجود توست. جوشش کوثر، برکرانه قیامت ارزش هاست. طلوع و غروب خورشید و ماه به خاطر جمال روی توست.

ای باغ پر از شکوفه درد! و ای دشت پر از بنفشه زرد! خدایا ما را در مصیبت جانسوزش صبور بدار !ما چگونه صبر کنیم بر مصائب تو، وقتی که علی (ع) آن کوهسار حلم پس از تدفینت بر مزارت نوحه می کند و چنین می موید: "ای پیغمبر خدا! پس از او آسمان و زمین زشت می نماید و هیچ گاه اندوه دلم نمی بگشاید. چشمانم بی خواب و دلم پر سوز و غم است، تا خدا مرا در جوار تو ساکن گرداند! مرگ زهرا ضربتی بود که دلم را خسته و غصه ام را پیوسته گردانید و چه زود، جمع ما را به پریشانی کشانید! شکایت خود را به خدا می برم و دخترت را به تو می سپارم او خواهد گفت که امتت پس از تو با وی چه ستم ها کردند. آن چه خواهی از او بجوی، و هر چه خواهی بدو بگوی، تا سر دل بر تو گشاید و خونی که خورده است بیرون آید! و خدا که بهترین داور است میان او و ستمکاران داوری نماید."

پروردگارا! درود فرست بر او، درودی که مقامش را نزد تو بیفزاید، و نزد تو شرافت یابد و از مقام رضا و خشنودیت منزلت گیرد، خدایا! از ما تحیت و سلام بر روح آن بزرگوار و پدر و مادر و شوهر و فرزندان برسان و به واسطه دوستی و محبت او ما را فضل و احسان و رحمت و مغفرت کرامت فرما که تو آمرزنده و کریم مهربانی. «آمین یا رب العالمین»

یا فاطمه، رنجی نیست... اگر زمین را از تو بگیرند، آسمان زیر پای توست...

اَلّهُمَّ عَجِّل لِوَلیکَ الفَرَج

برگرفته از وبلاگ یاس نبی

لباس ساده یا لباس شهرت ؟!...

گروه بیداردلان — Tue, 10 Apr 2012 16:13:00 GMT

خداوند متعال لباس مادی را به عنوان نعمت ازطرف خود ذکر می‌کند،نعمتی که باید نتیجه‌ای جز اطاعت و تسلیم دربرابرفرمان خدا در پی‌نداشته باشد. بنابراین اگراستفاده از این نعمت منجر به اطاعت ازخداوند شود، نوعی سپاسگزاری ازمنعم است واگر نتیجه بهره‌مندی ماچیزی جز اطاعت الهی باشد،کفران نعمت خواهد بود.

یکی از نعماتی که خداوند آن را منحصرا به انسان ها داده است ، لباس می باشد .یک چیز معمولی و کم ارزش یا بی ارزش را در پارچه نمی پوشانند ، اما یک چیزی را که ارزش دارد در کاغذ کادویی میبندند و از آن به بهترین شکل محافظت می کنند .

هر چیزی که ارزش دارد، حجاب هم دارد.

مرد و زن هر دو باید لباس داشته باشند و این از کرامتها و الطافی است که خداوند برای انسان قرار داده است .

قرآن کریم به لباس لقب نعمت را داده است و فرموده : خداوند نعمت لباس را برای شما قرار داده است.

بعضی از لباس ها قداست دارند در قرآن داریم که: پیراهن یوسف را انداختند روی چشم پدر. پدر نابینا، بینا شد. یعنی این لباس، این نخ‌ها و پنبه‌ها به خاطر اینکه در جوار حضرت یوسف بودند، کرامت پیدا کردند.

شهید را می‌گویند با لباس خود دفن کنید و روز قیامت با همان لباس محشورمی شود ، یعنی شهادت به لباس کرامت می‌دهد.

فایدة لباس ساده چیست؟«یَقْتَدِی بِهِ الْمُؤْمِنُونَ»(نهج‏البلاغه، حکمت 103) مردم وقتی می بینند که لباس دیگران ساده و بی آلایش است ، دیگر غصه نمی‌خورند.

وقتی یک خانم شیک پوش با لباس آنچنانی وارد یک محیط زنانه می شود ، در حقیقت با این رفتارش کودتایی را برپا می کند ، چرا که همه دخترها و زنان نیاز روحیشان است که زیبا و شیک باشند ولی گاه ممکن است استطاعت مالی برای چنین خرج هایی را نداشته باشند .«یَخْشَعُ لَهُ الْقَلْبُ»(نهج‏البلاغه، حکمت 103).

لباس ساده قلب را آرام می‌کند، چون انسان وقتی لباسش شیک شد و موقعیتش بالا می رود ، طغیان می کند : «کَلاَّ إِنَّ الْإِنْسانَ لَیَطْغى‏ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‏»(علق/7-6). «یَقْصِدُ بِهِ الْمُبَالِغُ»(المناقب، ج‏2، ص‏96). لباس ساده صرفة اقتصادی هم دارد.

«أَحْصَنُ لِفَرْجِی»(المناقب، ج‏2، ص‏96). از نظر حفاظت ، لباس ساده هیچ تحریکی در جامعه و محیط ایجاد نمی کند و در نتیجه از تحریکات جنسی و نگاه های شهوت آلود و نا مبارک در امان است .حدیث داریم هر کس حیفش بیاید لباس را برای نماز بپوشد، بگوید این لباس باشد برای عروسی، این لباس باشد برای میهمانی، خدا هم او را از لباس خوب محروم می‌کند

پوشیدن بهترین لباس ها برای خدا یا خلق خدا ؟!

حدیث داریم که بهترین لباس را برای نماز بپوش. بعضی‌ها که می‌خواهند نماز بخوانند، می‌گوییم: «لباس خوب بپوش» می‌گوید: آخر اتوی آن به هم می‌خورد.

امام حسن مجتبی(ع) وقتی می‌خواستند نماز بخوانند، بهترین لباس خود را می‌پوشیدند. از ایشان علت این کار که سؤال می شد ، می فرمودند :

« «فَأَتَجَمَّلُ لِرَبِّی وَ هُوَ یَقُولُ خُذُوا زِینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ فَأُحِبُّ أَنْ أَلْبَسَ أَجْمَلَ ثِیَابِی»(عوالی‏اللآلی، ج‏1، ص‏321).

خدا در قرآن سفارش کرده: وقتی می‌خواهید وارد مسجد شوید بهترین لباس خود را بپوشید و من دوست دارم هنگامی که به ملاقات خدا می روم زیبا و آراسته باشم .(معصومین بهترین لباس ها را برای خالق خود می پوشیدند ، آیا ما هم این گونه هستیم ؟آیا بهترین و زیباترین لباس را برای خالق خود می پوشیم و یا برای خلق خدا ؟!)

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص): «مَنِ اتَّقَى عَلَى ثَوْبِهِ فِی صَلَاتِهِ فَلَیْسَ لِلَّهِ اکْتَسَى»(من‏لایحضره‏الفقیه، ج‏1، ص‏206). حدیث داریم هر کس حیفش بیاید لباس را برای نماز بپوشد، بگوید این لباس باشد برای عروسی، این لباس باشد برای میهمانی، خدا هم او را از لباس خوب محروم می‌کند : «فَلَیْسَ لِلَّهِ اکْتَسَى».

خروج لباس از مرز اسلام مساوی است بیماری آفت !

در اسلام پوشیدن لباس شهرت ممنوع است. انسان نباید یک جوری لباس بپوشد که وقتی راه می‌رود، بگویند: عجب! اگر کسی یک لباسی بپوشد که مردم نشانش بدهند، چشمها متوجه او شود، لباسی باشد که هیچ کس نپوشیده باشد، روایات شیعه و سنی داریم که گناه و ممنوع است.

شهرت دو رقم است: حدیث داریم : «نها أن شهرتین» پیامبر از دو شهرت نهی کرد، یکی شهرت تجمل و یکی شهرت زهد و(سادگی).( میزان الحکمة ج10 ص225 ح18177)بعضی‌ها شیک ترین لباس را می‌پوشند تا مشهور شوند و بعضی‌ها هم ساده می‌پوشند تا مشهور شوند. به عبارتی انسان باید مواظب باشد که اگر از بنز فرار می‌کند، گیر گاری نیفتد که هر روز به آن پز می دهد . لباس هر کس ، نشان دهنده افکار و روحیات او می باشد !

در جامعه ما لباس وسیله فساد می‌تواند باشد. وسیله تفاخر می‌تواند باشد، با کمال تأسف وسیله خودنمایی و ریا می‌تواند باشد. لباس خیلی نقشها می‌تواند داشته باشد.

اصولاً هر کسی هر لباسی می‌پوشد، نشان دهنده این است که در روح او چه می گذرد. از فرم لباس معلوم می‌شود که در درون انسان ها چه اتفاقات و فکر هایی در حال گذر کردن است .آن کسی که در درون می‌گوید: زنده باد شهوت! این جز به تن فکر نمی‌کند و لذا در انتخاب لباسش هم سعی میکند هر چه بیشتر تن خودش را نشان بدهد.

اصالت به کرامت است یا به بدن ؟

گاهی لباس به معنای حجاب، پوشش و کرامت است. یکی می‌گوید اصالت با کرامت است و یکی میگوید اصالت با بدن است. لباسها نشان دهنده تفکر انسان است و خیلی از افرادی که بد لباس و بد حجاب هستند، اینها ریشه در یک اختلال روانی دارند ؛ یا سواد ندارد، کمال ندارد، آن کمالی که مردم را به خود جذب کند را ندارند ، بنابر این می‌آیند و با لباس می‌خواهند خود نمایی کنند و دیگران را به شکل مجازی به سمت خود بکشند . مغازه دارها هم همینطور هستند، بیشترین لامپ را آن مغازه ای روشن می کند که اقلام خوبی از نظر کیفیت ندارد ، بلکه می خواهد با نور های مجازی اجناس خود را به نمایش کذایی بگذارد .اینقدر لامپ روشن می کند که انگار قالی ابریشم می‌فروشد. انسان مانند مشک آب است، مشک که آبش کم می‌شود لق لق آن بیشتر می‌شود. پول خورد سرو صدایش زیاد است. کبابی که بیشتر دمبه دارد، دودش بیشتر است. سیخ‌هایی که گوشتش زیاد است دودش کمتر است. آن خانمی که بد حجاب است، کمبود دارد، کمالی که مردم به آن توجه کنند در وجودش نیست و نمی‌داند که چه کند ، خود را یک جوری درست می‌کند که بلکه ظاهرش جلب توجه کند. بی کمالها نیاز به تبلیغ دارند ، همیشه تبلیغات زیاد مال چیزهایی است که تو خالی است مانند طبل تو خالی، مشکی که آب در آن کم است، پول خورده و. . . تغییر دکورها، تغییر لامپ‌ها، تغییر. . . تغییر. . . . این تغییر و تحول‌ها خیلی هایش نشان دهنده یک چیزهای دیگری است.امام صادق علیه السلام فرمودند :«إِنَّ الْجَسَدَ إِذَا لَبِسَ الثَّوْبَ اللَّیِّنَ طَغَى ؛ لباسهای نرم و نازک، بلند پروازی می‌آورد.»

وابستگی روح آدمی به لباس

یکی از مسائل مهم در لباس این است که انسان مواظب روح خود باشد.

«إِنَّ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ(ع) خَرَجَ فِی ثِیَابٍ حِسَانٍ فَرَجَعَ مُسْرِعاً فَقَال یَا جَارِیَةُ رُدِّی ثِیَابِی فَقَدْ مَشَیْتُ فِی ثِیَابِی هَذِهِ فَکَأَنِّی لَسْتُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ»(مکارم‏الأخلاق، ص‏111)

امام سجاد با لباس شیک رفت بیرون ، «فَرَجَعَ مُسْرِعاً» زود برگشت خانه ، «فَقَال یَا جَارِیَةُ رُدِّی ثِیَابِی» گفت: همان لباس هر روزم را بدهید این لباس را نمی‌خواهم گفتند: چرا؟ فرمود: «فَکَأَنِّی لَسْتُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ». مثل اینکه یادم رفته من علی بن الحسین هستم.

باید مواظب لباس پوشیدن هایمان باشیم ، ببینیم این لباسی که پوشیدیم نمازمان را بهتر می کند ، تقوایمان را زیاد می کند و یا ...

امام صادق علیه السلام فرمودند :«إِنَّ الْجَسَدَ إِذَا لَبِسَ الثَّوْبَ اللَّیِّنَ طَغَى ؛ لباسهای نرم و نازک، بلند پروازی می‌آورد.»(مکارم‏الأخلاق، ص‏111).

اقسام لباس در قرآن

درقرآن کریم ازانواع واقسام لباس نام‌برده شده است که هرکدام ویژگی وخصوصّیت خاصّ خود را دارند.

انسان به تناسب وجودش که دارای دو بعد مادّی ومعنوی است،درلباس وپوشش نیز ازاین قاعده مستثنی نمی‌باشد،اولین لباسش، لباس وپوشش ظاهری یامادّی است که برای زینت‌دادن ظاهرو پوشش بدن وحفظ عیوبش مورداستفاده قرارمی‌گیرد.

از جمله واژه‌هایی که در آیات متعدد مربوط به این تحقیق بکار رفته است واژه «لباس» می‌باشد. «لباس» بی گمان به معنای«آنچه که انسان به تن می‌کند» است ودر مقابل«عریانی و برهنگی» قرار دارد.

آیت الله شعرانی در تعریف « لباس» چنین گفته است:

«وامّا لباس به معنای جامه و پوشاک است ونیز آنچه که جسم و مانند آن را بپوشاند از جمله زن و شوهر ،(بقره/187)

نظر به اینکه زن سبب جلوگیری شوهر از قبائح می‌شود ونیز شوهر نسبت به زن این مقام را دارد، از این جهت در این آیه زوج و زوجه را لباس وپوشاک یکدیگر قرار داده است ودرجایی دیگر شب را لباس قرارمی‌دهد( نباء/10)

و این بدان علت است که چون شب، بدن واعصاب را از شعاع نور می‌پوشاند و انسان و حیوان را در پناه تاریکی خود آسوده و مطمئن ازچشم رقیب و دشمن می‌دارد، از آن به لباس تعبیر شده است ومورد بعد تقوی( اعراف/26)،

که از ذکر لباس ظاهر و پوشاندن عورت ظاهری به ذکر لباس باطن وچیزی که سیئات باطنی را می‌پوشاند و آدمی را از شرک و گناه که باعث رسوایی اوست باز می‌دارد، منتقل شده است ودر آخر جوع وخوف( نحل/112)

را نیز به لباس تعبیر فرموده است که این دو بلا ایشان را فرا گرفت، همانگونه که لباس، بدن را فرا می‌گیرد.

( میرزا ابوالحسن، آیه ا... شعرانی ، نثر طوبی، ج2، ص355)

سخن وی نشانگر آن است که لباس در معنای لغوی به معنای جامه وپوشش انسان است وسپس به معانی وتعابیر دیگری در آیات الهی بکار رفته است.

با این نگاه گذرا روشن می‌شود که لباس در معنای اصلی خود مفهومی عام دارد، بدین سان که هم به جامه و پوشش ظاهری دلالت دارد و هم بر پوشش های باطنی و معنوی اطلاق می‌گردد .

بهره‌مندی از لباس ظاهری

خداوند درسوره نمل می‌فرماید:«وهوالذی سَخّرالبحر لتأکلوا منه لحماً طریاً وتستخرجوا منه حلیهً تلبسونها ؛ او خداوندی است که دریا را زیر سلطه شما قرارداد تا ازآن گوشت تازه بخورید و از آن زیورهایی مانند درّ ومرجان استخراج کنید که آن را(به عنوان لباس)می‌پوشید.» (نحل/14)

خداوند دراین آیه یکی ازمنابع تهیه لباس رادریا و زیورهای آن را به عنوان نعمت برای انسان، معرفی می‌نماید.درادامه بیان نعمتها درهمین سوره آمده است:

«والله جَعَلَ لکم ممّا ظلالاًوجعل لکم مِن الجبال اکناناً وجعل لکم سرابیل تقیکم الحَرّو سرابیل تقیکم بأسکم لذلک یُتِّم نعمته لعّلکم تسلمون ؛

خداوندبرای شما سایبانهایی راآفریدوازکوهها غارهایی را قرارداد وبرای شما پوششهایی قراردادکه شما را ازگرما حفظ می‌کندوپوشش هایی که شما رادرمیدان جنگ حفظ می‌کند،این چنین خداوندنعمت خود را برشما تمام می‌کند شایدکه مطیع او شوید.»(نحل/81)

خداوند ازاین موضوع طبیعی به یک موضوع معقول اشاره می‌فرماید:

لباسی که به عنوان نعمت دراختیارشما بنی‌آدم قراردادم درعین اینکه پوشاننده‌ی عورت شماست،مایه‌ی آراستگی وزینت وزیبایی شما نیزمی‌باشد.خداوندزیباترین زیبائیهاست(اَجمل الاجملین)،دوست دارد بندگانش نیزازاین جمال الهی بهره‌مند شوند

خداوند متعال در پایان این آیه لباس مادی را به عنوان نعمت ازطرف خود ذکر می‌کند،نعمتی که باید نتیجه‌ای جز اطاعت و تسلیم دربرابرفرمان خدا در پی‌نداشته باشد. بنابراین اگراستفاده از این نعمت منجر به اطاعت ازخداوند شود، نوعی سپاسگزاری ازمنعم است واگر نتیجه بهره‌مندی ماچیزی جز اطاعت الهی باشد،کفران نعمت خواهد بود.

نقش لباس در آرایش ظاهری انسان

لباس درآرایش ظاهری انسان وتجمل درزندگی نقش بسیار مهمی دارد،قرآن کریم این موضوع را با عنوان« لباسا وریشاً»درآیه 26سوره اعراف بیان نموده است که شاهد زینت و زیبایی دراین آیه کلمه « ریشاً» می باشدکه به معنای پرِمرغان است ؛ زیرا پرِمرغان آرایش وجمال طبیعی آنهاست که هم آنها را می‌پوشاند( لباس)و هم موجب زیبایی وجمال پرندگان می‌شود.

خداوند ازاین موضوع طبیعی به یک موضوع معقول اشاره می‌فرماید:لباسی که به عنوان نعمت دراختیارشما بنی‌آدم قراردادم درعین اینکه پوشاننده‌ی عورت شماست،مایه‌ی آراستگی وزینت وزیبایی شما نیزمی‌باشد.

خداوندزیباترین زیبائیهاست(اَجمل الاجملین)،دوست دارد بندگانش نیزازاین جمال الهی بهره‌مند شوند؛وبه همین جهت امکان استفاده ازاین نعمت را برای تمامی انسانها فراهم نموده است.بدین سبب جمال وزیبائی،چه ظاهری وچه باطنی موجب حُسن و ارزش انسان خواهد شد

منبع : وبلاگی برای خدا

کمی تامل کنیم ( عفاف از منظر استاد مطهری ...)

گروه بیداردلان — Tue, 10 Apr 2012 16:05:44 GMT

شهید مطهری در "تعلیم و تربیت در اسلام" می گویند:

«عفاف یعنی آن حالت نفسانی یعنی رام بودن قوه شهوانی تحت حکومت عقل و ایمان. عفاف و پاکدامنی یعنی تحت تأثیر قوة شهوانی نبودن، شره نداشتن. یعنی جزو آن افرادی که تا در مقابل یک شهوتی قرار می گیرند بی اختیار می شوند، و محکوم این غریزة خود هستند، نبودن. این معنی عفاف است.»

من چه کرده ام با خود؟!...

گروه بیداردلان — Thu, 29 Mar 2012 16:54:37 GMT

راستی شنیده ای فلان مُد 2010 به بازار آمده؟ فردا قصد دارم بخرم.. راستی شنیده ای رنگ امسال چیست؟ آبی ، قرمز ، فیروزه ای ، سبز ، ... راستی مانتو کوتاههای جدید را دیده ای؟ خیلی ناز و شیک هستند ، قصد دارم بخرم... راستی شلوار لی های جدید را دیده ای؟ می گویند تنگ و لوله ای و پاچه گشاد و مُد روز هستند ، حتما خواهم خرید.. راستی سِت لوازم آرایش های جدید را استفاده کرده ای؟ خیلی عالی هستند من خریده ام تو هم بخر...»

وای خدای من! مرا چه شده است؟ من چه کرده ام با خود؟

خدایا ، پروردگارا ، ما را چه شده است؟ ما چه کرده ایم با خود؟

آیا حرفهای من در ابتدای متن ، حرفهای من است که امروزه هر روز به گوش می رسد؟ آیا من به عنوان دختری ایرانی اینگونه شده ام؟ آیا من به عنوان دختری مسلمان اینگونه سخن می گویم؟ اینگونه از مُدهای غربی و متدهای روز دم می زنم؟ آیا من واقعا من هستم؟ آیا من خودم هستم؟ آیا این من هستم که این روزها شلوارهای تنگ می پوشم و مانتوهای تنگ و بدن نما ، با خروار خروار آرایش های غلیظ ، در جامعه ام تردد می کنم؟ جامعه ام؟ ایرانم؟ آیا من ِ ایرانی با این سر و وضع به اصطلاح شیک و مدرن در کوچه و خیابان ایرانم قدم می زنم؟

با تو هستم ، آری با تو ! با تو که خود ِ من هستی. تویی که منی و منی که تو هستم. آری درست فهمیدی با خودم هستم ، با خودم که دختر ِ ایرانی ِ ایران زمین هستم. با خودم که دختر ِ مسلمان ایرانی هستم. با تویی که دختر مسلمان ایرانی هستی. من و تو نداریم ، من همان تو هستم ، تو همان من هستی ، ما همگی خودمان هستیم. بنی آدم اعضای یکدیگرند ، که در آفرینش ز ِ یک گوهرند ، چو عضوی به درد آورد روزگار...

آری روزگار... روزگار ِ غریبی ست نازنین!

راستی آیا من مسلمان هستم؟ آیا من هنوز هم یک مسلمان هستم؟ اصلاً من مسلمان هستم؟ خدای من... چه می گویم؟ معلوم است که مسلمانم. مسلمان به دنیا آمده ام ، مسلمان نفس کشیده ام ، مسلمان زیسته ام.. مسلمان زیسته ام؟ یعنی من مسلمان زیسته ام؟ یعنی من الان مثل یک مسلمان زندگی می کنم؟ شک دارم.. به ولله شک دارم.. شک دارم که من مسلمان باشم..

اللهم اغفرلی الذنوب...

نامحرم مو و گیسوان مرا می بیند ، نامحرم لباسهای زیبای مرا می بیند و لذت می برد ، نامحرم صورت زیبا و رنگین کمانی مرا می بیند و لذت می برد ، نامحرم مانتوی بدن نمای مرا می بیند و رد می شود و هر از گاهی لبخندی ، مضحکه ای ، حرفی ، حدیثی ، نامحرم صدا و ملودی آهنگین مرا می شنود و خوشحال می شود ، روحیه ای عوض می کند ، ناخن های رنگارنگ من ، کفش های تق تقی من ، تق تق می کند مدام ... مثل تیک تاک ساعت ، قلب نامحرم را می لرزاند ، واژه کم دارم ، واژه هایم رنگین تر از آن است که فکرش را می کنی... واژه های سر و وضع من قلب های بیمار را داروست ، داروی دلهای بیمار است ، دلهای سالم را هم می تواند بیمار کند. گویا تصمیم من بیمار کردن دلهاست ، گویا من هم بیمار شده ام ، من مسلمانم؟

نمی دانم تو بگو! من یادم رفته است مسلمانم یا نیستم؟ نیستم؟ باور کن هستم اما... اما دنیا عوض شده خواهر ِ من ، جمع کن افکار قدیمی را ، د ِ مُده شده ای ، خلاصه بگویم یک کلام ، اُمّل شده ای. جمع کن این حرفها را ، دنیا عوض شده ، قرن قرن اتم است ، کجای کاری؟ جمع کن خواهر ِ من ، هنوز افکارت در محدودۀ 1400 سال پیش سیر می کند؟ ای بابا... این حرفها مال 1400 سال پیش بود ، قرن بیستم است ، قرن افکار نو ، تکنولوژی ، اتم ، مُد ، زیبایی ، پیشرفت ، دنیای غرب ، زندگی بهتر ، افکار پوچ کمتر ، زندگی بهتر ، انسانیت کمتر ، زندگی بهتر ، فرزند کمتر ، زندگی بهتر ، پیشرفت بیشتر ، زندگی بیشتر پول بیشتر ، زندگی بهتر ، سفرهای دور دنیای بیشتر ، زندگی بهتر ، آرایش بیشتر ، لباسهای تنگ تر ، رنگا به رنگ تر ،... و بالاخره زندگی بهتر ، حیا و حرمت کمتر ، اسلام کمتر ، مسلمانیت کمتر ، انسانیت کمتر ، عزت زنانه کمتر و....

کجاست آن معصومیت دخترانۀ من ؟ من آن را می خواهم ! من دلم برای ایرانی بودنم تنگ شده ، دلم برای چادرم تنگ شده ، چادری که کلاس سوم ابتدایی دغدغۀ پوشیدنش را داشتم امروز ته کمد لباسهایم خاک می خورد ، دلم برای روسری های قشنگم که موهایم را می پوشاند تنگ شده ، روسری های امروزم یک وجب بیشتر عرض ندارند ، روسری های امروزم کفاف اندازۀ جمجمۀ سرم را ندارند... چه کنم؟ مرا چه شده است ای هموطن؟

من این روزها عزت و مقام زنانه ام را بین مُدهای عجق وجق شبکه های غربی می یابم ، من این روزها دوخت ِ لباس و پوشش تن و بدنم را سپرده ام به خیاط های مدرنیته ، من این روزها دیگر لباسهای محجبه ام را که قبلا عاشقانه دوستشان دارم دوست ندارم ، من این روزها روسری های یک وجبی ام را بیشتر دوست دارم نه چادری که روزی برای دوختنش له له می زدم ، من این روزها چقدر عوض شده ام ، چقدر تغییر کرده ام ، کاملا مشخص است نه ؟ من این روزها خیلی زیبا شده ام ، مثل عروسک ، من این روزها فشن شده ام ، نمی دانی چقدر هیجان دارد این فشن ، موهایم و آرایش هایم چنان نور بالا می زند که در تاریکی نیز به چشم می خورد ، من این روزها عجیب تغییر کرده ام ، عجب افتخاری هم می کنم ، باور نداری؟ تو هم امتحان کن ، چنان افتخاری دارد.. جلوی دوستانت کم نمی آوری تازه زیاد هم می آوری...

اما یک چیز کم دارم ، هر چه می گردم بین این مدها و متدها یک چیز کم است ، باور کن یک جای کار می لنگد ، گویا یک چیز اساسی ، کم است ، کمکم کن پیدایش کنم ؟ تو می دانی چه چیز کم است؟ میدانم می دانی ، خودم هم میدانم ، اما رغبت نمیکنم به گفتن ، زبانم نمی چرخد ادایش کنم ، من خودم را کم دارم ، من گم شده ام ، من بین این همه رنگین کمان ِ گول زنک ، گم شده ام ، من تسخیر شده ام و گم شده ام ، آری به خدا قسم من تسخیر شده ام ، تسخیر هوای نفس ، تسخیر نفسم شده ام ، هوای نفسی که شیطان را هم درس می دهد...

من دلم برای حرمت زنانه ام لک زده ، من دلم برای چشم هایم که از شرم و حیا آب می شد و لحظه ای هم که شده بر زمین خیره می شد لک زده ، من دلم برای روسری های حرمت دارم لک زده ، من دلم برای چادری که از من ِ من یک خانم به تمام معنا می ساخت لک زده ، من دلم برای صورتم که در حفاظ حجاب مثل ماه می درخشید لک زده ، من دلم برای زهرایی زیستن لک زده ، من دلم برای زینبی نگاه کردن لک زده ، به خدا قسم من دلم برای خودم لک زده ، من دلم برای من ِ من لک زده ، من کجا گم شدم؟ من کی گم شدم که خودم هم نفهمیدم؟

باشد هر گونه می خواهی تصور کن ، دوست داری مرا اُمّل هم بخوان ، اما من استوار و از صمیم قلب می گویم من ، یک دختر ایرانی و مسلمان ، دلم برای اُمّل بودن هم لک زده ! آسوده شدی؟ اما به ضربان قلبم قسم ، من دلم برای زهرایی زیستن لک زده ، به قدم های استوار زنانه ام سوگند می خورم ، من دلم برای زینبی زیستن و زینبی نگاه کردن لک زده...

یا بنت رسول الله ادرکنی ، ادرکنی ، ادرکنی

یا صاحب الزمان (عج) ادرکنی ، ادرکنی ، ادرکنی

نویسنده مقاله : فرزانه حبوطی

تبریک سال نو

گروه بیداردلان — Mon, 19 Mar 2012 10:47:00 GMT

یا مقلب القلوب و الابصار یا مدبرالیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال

سال نومی شود.زمین نفسی دوباره می کشد.برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زند

و پرنده های خسته بر می گردند و دراین رویش سبز دوباره…من…تو…ما…

کجا ایستاده اییم.سهم ما چیست؟..نقش ما چیست؟…پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟…

زمین سلامت می کنیم و ابرها درودتان باد و

چون همیشه امیدوار وسال نومبارک…

حجاب اینترنتی...

گروه بیداردلان — Thu, 08 Mar 2012 17:00:47 GMT

رعایت حجاب یک واجب شرعی است. برخلاف نظر عموم مردم، حجاب نه فقط به معنای پوشش صرف و نه تنها مخصوص زنان است. حجاب و عفاف واقعی، برای ارتباط با جنس مخالف ایجاد حریم می‌کند لذا مردان هم باید محدوده خاصی برای پوشش و ارتباطشان قائل باشند تا این حریم به خوبی حفظ شود.

حال در فضای مجازی که اینقدر رابطه‌ها تنگاتنگ و به عبارتی رابطه خواهر- برادری شده مسئله حجاب چگونه تفسیر می‌شود؟
حجاب را می‌توان در حجاب نگاه، حجاب گفتار، حجاب رفتار، حجاب فیزیکی بدن و حجاب قلب تفسیر کرد.
حال آنکه بنابر باور غلط،حجاب فقط پوشش فیزیکی بدن را شامل می‌شود.
در مواجهه با شرایطی جدید مثل فضای مجازی، عدم توجه به ابعاد دیگر حجاب سر باز می‌کند و معضلات تازه‌ای را به وجود می‌آورد.

آیا اینکه دختری عکس خود را با مقنعه در اینترنت بگذارد یعنی حجابش را به نحو احسن رعایت کرده است؟

آیا صحبت‌هایی که رد و بدل می‌شود، تصاویری که دیده می‌شود، واکنش‌هایی که صورت می‌گیرد
و خلاصه هر عمل و عکس‌العملی که دو جنس مخالف در اینترنت به صورت زنده یا جز آن در قبال هم انجام می‌دهند،
قانون حجاب اسلام نباید روشی برای آن پیشنهاد دهد؟
سوال مهم‌تر اینکه آیا رعایت حجاب در اینترنت برای همه به یک شکل است؟

در مورد چت کردن با نامحرم استفتاهای زیادی از علما و مراجع تقلید شده است.

عموما پاسخ را به خود فرد و حالات فردی وی واگذار و توصیه به اجتناب از همچه عملی کرده‌اند.

با اینکه این پاسخ هنوز حدود مشخصی به روشنی وجه و کفین برایمان روشن نمی‌کند؛ اما ارتباطات مجازی بسیار بغرنج‌تر از یک چت ساده است.

ارتباط صوتی، تصویری، وبلاگ‌نویسی، حضور در شبکه‌های مجازی مثل فرندفید، فیس‌بوک، توئیتر و ... صورت‌های مختلف ارتباطی هستند که تا به حال رایج شده است و هر روزه در حال گسترش هستند.

البته اگر قرار باشد علما هر آن منتظر بمانند ببینند شرکت‌های مایکروسافت، گوگل و امثالهم چه خدمات جدیدی ارائه می‌دهند و بعد بیایند برای آن ابزار، حجاب خاصش را تعریف کنند دیگر باید درس و زندگی خود را تعطیل کنند!

شاید همان پاسخ کلی -که گاه به خاطر اینکه تکلیف را دوباره به گردن خودمان انداخته عصبانی‌مان می‌کند- بهترین جواب باشد.

آنچه مسلم است این است که علاوه بر رعایت حدود شرعی وجه و کفین در ارتباطات تصویری، باید نگاهی هم به حالات فردی خودمان در رفتار مجازی‌مانداشته باشیم.

یکی از معانی توجه به حال فردی این است که خودمان را با خودمان مقایسه کنیم.

خود مجازی و رابطه‌ها و رفتارهای مجازی‌مان را با حدودی که در دنیای واقعی برای ارتباطاتمان قائلیم بسنجیم و سعی کنیم اختلاف این حدود را به حداقل برسانیم.

یعنی سعی کنیم رفتار واقعی‌مان را ملاک قرار دهیم و رفتار مجازی‌مان بازتر از رفتاری که با محیط پیرامون خود داریم نباشد.

اگر در دنیای واقعی تا به حال با هیچ نامحرمی هم‌کلام نشده‌ایم ، چت با نامحرم در اینترنت برای شخص خودمان یک نوع هنجارشکنی به حساب می‌آید.

اگر در زندگی دوست نداریم کسی عکس هر چند با حجابمان را نداشته باشد، با گذاشتن تصویرمان در پروفایل، برخلاف عرف خودمان عمل کرده‌ایم و این عمل ممکن است به لغزش‌های عملی منجر شود.

درست است که کلا در اینترنت رفتارها بازتر شده‌است؛

اما بد نیست هر از گاهی رفتار‌های مجازی‌مان را با برخوردهایمان در دنیای حقیقی محک بزنیم و ببینیم چقدر غرق این مجازی صفر و یک شده‌ایم؟

چقدر بر ارزش‌هایی که به آنها معتقدیم پافشاری می‌کنیم و چقدر تابع شرایط محیطی هستیم؟

آیا آنچه به دست می‌آوریم ارزشمندتر است یا آنچه از دست می‌دهیم؟

نشریه چارقد

کمی تامل کنیم( عاقبت عمل زنان ...)

گروه بیداردلان — Sun, 04 Mar 2012 17:40:00 GMT

امیرالمومنین علی (ع) می فرماید : « روزی با فاطمه (س) محضر پیامبر خدا (ص) رسیدیم ٬ دیدیم حضرت به شدت گریه می کند .
گفتم : پدر و مادرم به فدایت یا رسول الله ! چرا گریه می کنی ؟
فرمود : یا علی ! آن شب که مرا به معراج بردند ٬ گروهی از زنان امت خود را در عذاب سختی دیدم و از شدت عذابشان گریستم . ( و اکنون گریه ام برای ایشان است . )
زنی را دیدم که از موی سر آویزان است و مغز سرش از شدت حرارت می جوشد.
زنی را دیدم که از زبانش آویزان کرده اند و از آب سوزان جهنم به گلوی او می ریزند.
زنی را دیدم که از پستانش آویزان کرده اند.
زنی را دیدم که دست و پایش را بسته اند و مارها و عقربها بر او مسلط هستند .
زنی را دیدم که کر و کور و لال بود و در تابوتی از آتش قرار داشت که مغز سرش از سوراخ های بینی اش بیرون می آمد و بدنش از شدت جذام و برص قطعه قطعه شده بود.
زنی را دیدم که ٬ که از پاهایش در تنور آتشین جهنم آویران است.
زنی را دیدم که گوشت بدنش را با قیچی های آتشین ریز ریز می کنند .
زنی را دیدم که صورت و دستهایش در آتش می سوزد و امعا و احشای داخلی اش را می خورد.
زنی را دیدم که سرش سر خوک و بدنش بدن الاغ بود و به هزاران نوع عذاب گرفتار بود.
و زنی را به صورت سگ دیدم و آتش از نشیمنگاه او داخل می شود و از دهانش بیرون می آید و فرشتگان عذاب عمودهای آتشین بر سر و بدن او می کوبند.
حضرت فاطمه (س) عرض کرد : پدر جان ! این زنان در دنیا چه کرده بودند که خداوند آنان را چنین عذاب می کند؟!

رسول (ص) فرمود :
دخترم ! زنی که از موی سرش آویخته شده بود ٬ موی سر خود را از نامحرم نمی پوشاند.
زنی که از پستانش آویزان بود ٬ زنی است که از حق شوهرش امتناع می ورزیده.
و زنی که از زبانش آویزان بود ٬ شوهرش را با زبان اذیت می کرد ...
و زنی که گوشت بدن خود را می خورد ٬ خود را برای دیگران زینت می کرد و از نامحرمان پرهیز نداشت.
و زنی که دست و پایش بسته بود و مارها و عقربها بر او مسلط شده بودند ٬ به وضو و طهارت لباس و غسل جنابت و حیض اهمیت نمی داد و نظافت و پاکیزگی را مراعات نمی کرد ٬ و نماز را سبک می شمرد و مورد اهانت قرار می داد.
و زنی که کر و کور و لال بود ٬ زنی است که از راه زنا بچه به دنیا می آورد و به شوهرش می گوید بچه تو است.
و زنی که گوشت بدن او را با قیچی می بریدند ٬ خود را در اختیار مردان اجنبی می گذاشت.
و زنی که صورت و دستانش می سوخت و او او امعا و احشای داخلی خودش را می خورد ٬ زنی است که واسطه کارهای نامشروع و خلاف عفت و عصمت قرار می گرفت .
و زنی که سرش مانند خوک و بدنش مانند الاغ بود ٬ او زنی سخن چین و دروغگو بود.
و اما زنی که در قیافه سگ بود و آتش از نشیمنگاه او وارد و از دهانش خارج می شد ٬ زنی خواننده و حسود بود.
سپس فرمودند: وای بر زنی که همسرش از او راضی نباشد و خوشا به حال آن که همسرش از او راضی باشد. »۱

۱) داستانهای بحارالانوار ٬ ج۵ ٬ص۶۹ - زبده القصص ٬ ص۲۰۲

اوصاف حضرت فاطمه (س) در روز قیامت ...

گروه بیداردلان — Sun, 26 Feb 2012 10:43:00 GMT

پیامبر اکرم(ص) در روایتی می‌فرمایند:

در قیامت، فاطمه از صراط عبور کرده، وارد بهشت می‌شود و رشته‌های چادر او بر روی صراط باقی می‌ماند که یک سوی آن به دست زهرا و سوی دیگرش در عرصه قیامت است. در این هنگام منادی پروردگار به خلائق که از اولین تا آخرین آنان بر صراط گرد آمده‌اند، ندا ‌می‌دهد: «یَا أَیُّهَا الْمُحِبُّونَ لِفَاطِمَةَ تَعَلَّقُوا بِأَهْدَابِ مِرْطِ فَاطِمَةَ سَیِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ»[1]، «ای دوست‌داران فاطمه! به رشته‌های چادر او در آویزید.»

با این فرمان، جمع کثیری از آفریدگان که در شمار محبِّین حضرت زهرا(س) هستند، با تمسّک به رشته‌های چادر آن حضرت، داخل بهشت می‌شوند.

بر اساس این روایت نورانی، در روز قیامت حضرت زهرا(س) چادری دارند که رشته‌های مختلف دارد و بهشتی‌ها باید هر کدامشان به یکی از این رشته‌ها چنگ بزنند و به بهشت بروند.

چادر یا پوشش حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها در این روایت، کنایه از شخصیت آن بانوی گرامی در قیامت است. اساساً قرآن کریم چادر را نشانه شخصیت زنان می‌داند. چنان‌که می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُل لِّأَزْوَاجِکَ وَ بَنَاتِکَ وَ نِسَاء الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِن جَلَابِیبِهِنَّ ذَلِکَ أَدْنَى أَن یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ»[2]

این آیه شریفه می‌فرماید: "یا رسول الله به همه زن‌ها بگو چادر سر کنند و با چادر رو بگیرند، برای این‌که علامت شخصیت زن، چادر او است. لذا چادری که در این روایت آمده، علامت شخصیّت است."

بنابراین معنای حقیقی روایت این است که حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله علیها در قیامت، شخصیت ممتازی دارند و علاوه بر شخصیت حسبی و شخصیت نسبی، از شخصیت دینی خاصّی برخوردارند و هرکه در این دنیا با شخصیّت حضرت زهرا(س) تناسب داشته باشد، تجسّم عملش در قیامت این‌ است که به شخصیت ایشان چنگ می‌زند و به دنبال ایشان به بهشت می‌رود.

مراد از رشته‌های چادر نیز که در روایت آمده است، صفات نیکو و فضائل پسندیده حضرت زهرا(س) می‌باشد. ایمان، علم، زهد، سخاوت و ایثار، از جمله فضائل و خصائل نیکوی آن حضرت است. هرکس در دنیا صفات و خصائل حسنه بانوی دو عالم را برگزیند و به آن عمل نماید، در قیامت به واسطه همان صفت، رستگار شده و وارد بهشت می‌گردد.

به بیان دیگر، این روایت شریف به ما می‌فهماند کسانی که در دنیا از حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها سرمشق گرفته و شخصیت دینی و اجتماعی خود را به شخصیّت آن بانوی دو عالم شبیه سازند، در قیامت به واسطه شفاعت حضرت زهرای اطهر(س) به بهشت خواهند رفت.

1. تفسیرالإمام‏العسکری، ج 432