سلام بر امام مهربان امام نقی (ع)

خداوند متعال لباس مادی را به عنوان نعمت ازطرف خود ذکر می‌کند،نعمتی که باید نتیجه‌ای جز اطاعت و تسلیم دربرابرفرمان خدا در پی‌نداشته باشد. بنابراین اگراستفاده از این نعمت منجر به اطاعت ازخداوند شود، نوعی سپاسگزاری ازمنعم است واگر نتیجه بهره‌مندی ماچیزی جز اطاعت الهی باشد،کفران نعمت خواهد بود.

یکی از نعماتی که خداوند آن را منحصرا به انسان ها داده است ، لباس می باشد .یک چیز معمولی و کم ارزش یا بی ارزش را در پارچه نمی پوشانند ، اما یک چیزی را که ارزش دارد در کاغذ کادویی میبندند و از آن به بهترین شکل محافظت می کنند .

هر چیزی که ارزش دارد، حجاب هم دارد.

مرد و زن هر دو باید لباس داشته باشند و این از کرامتها و الطافی است که خداوند برای انسان قرار داده است .

قرآن کریم به لباس لقب نعمت را داده است و فرموده : خداوند نعمت لباس را برای شما قرار داده است.

 بعضی از لباس ها قداست دارند در قرآن داریم که: پیراهن یوسف را انداختند روی چشم پدر. پدر نابینا، بینا شد. یعنی این لباس، این نخ‌ها و پنبه‌ها به خاطر اینکه در جوار حضرت یوسف بودند، کرامت پیدا کردند.

شهید را می‌گویند با لباس خود دفن کنید و روز قیامت با همان لباس محشورمی شود ، یعنی شهادت به لباس کرامت می‌دهد.

شهید مطهری در "تعلیم و تربیت در اسلام" می گویند:

راستی شنیده ای فلان مُد 2010 به بازار آمده؟ فردا قصد دارم بخرم.. راستی شنیده ای رنگ امسال چیست؟ آبی ، قرمز ، فیروزه ای ، سبز ، ... راستی مانتو کوتاههای جدید را دیده ای؟ خیلی ناز و شیک هستند ، قصد دارم بخرم... راستی شلوار لی های جدید را دیده ای؟ می گویند تنگ و لوله ای و پاچه گشاد و مُد روز هستند ، حتما خواهم خرید.. راستی سِت لوازم آرایش های جدید را استفاده کرده ای؟ خیلی عالی هستند من خریده ام تو هم بخر...»

وای خدای من! مرا چه شده است؟ من چه کرده ام با خود؟

خدایا ، پروردگارا ، ما را چه شده است؟ ما چه کرده ایم با خود؟

آیا حرفهای من در ابتدای متن ، حرفهای من است که امروزه هر روز به گوش می رسد؟ آیا من به عنوان دختری ایرانی اینگونه شده ام؟ آیا من به عنوان دختری مسلمان اینگونه سخن می گویم؟ اینگونه از مُدهای غربی و متدهای روز دم می زنم؟ آیا من واقعا من هستم؟ آیا من خودم هستم؟ آیا این من هستم که این روزها شلوارهای تنگ می پوشم و مانتوهای تنگ و بدن نما ، با خروار خروار آرایش های غلیظ ، در جامعه ام تردد می کنم؟ جامعه ام؟ ایرانم؟ آیا من ِ ایرانی با این سر و وضع به اصطلاح شیک و مدرن در کوچه و خیابان ایرانم قدم می زنم؟

ماهاتما گاندی : ای زنان زیر بار چنین خفتی نروید

زن با اینکه به ظاهر در صدد آزادی برآمد ولی در خطر جدیدی قرار گرفت و آن خطر بازیچه قرار گرفتن و وسیله هوسرانی های مردان شدن است .

من ترجیح میدهم که نسل انسان نابود شود تا اینکه بماند و با تبدیل زن یا ظریفترین مخلوق الهی به یک وسیله عیاشی و شهوترانی مرد . از هز حیوانی پست تر گردد .

اگر من زن بودم علیه دعوی مردان دائر بر اینکه زن به دنیا آمده تا بازیچه آنان باشد سخت عصیان میکردم .

ای زنان اگر آرایش کردن شما به خاطر جلب شهوت مردان است از اینکار خودداری کنید و زیر بار ننگ چنین خفتی نروید.

منبع: صفحه ۲۱۱ - کتاب روح بشری - اثر گاندی

رسول خدا(ص) روزی فرموده‌اند:
زمانی موسی(ع) نشسته بود که ناگهان شیطان سوی او آمد و کلاه دراز رنگارنگی به سر داشت، چون نزدیک موسی(ع) رسید، کلاهش را برداشت و خدمت موسی(ع) ایستاد و به او سلام کرد.
موسی گفت: تو کیستی؟!
گفت: من شیطانم.
موسی به او فرمود: این کلاه چیست؟
گفت: به وسیله این کلاه دل آدمی زاد را می ربایم.(گویا رنگهای مختلف کلاه، نمودار شهوت‌ها و زینت‌های دنیا، و عقاید فاسد و ادیان باطل بوده است).
موسی(ع) گفت: به من خبر بده از گناهی که چون آدمی زاد مرتکب شود، بر او مسلط شوی؟
شیطان گفت: هنگامی که او از خودش خوشش آید و عملش را زیاد شمارد و گناهش در نظرش کوچک شود.
سپس پیغمبر(ص) فرمودند:
خدای عزوجل به داود(ع) فرمود: ای داود، گنه کاران را مژده بده و صدیقان (راستگویان و درست کاران) را بترسان.
داود(ع) عرض کرد: چگونه گنهکاران را مژده دهم و صدیقان را بترسانم؟!
فرمود ای داود(ع)، گنهکاران را مژده بده که من توبه را می پذیرم و از گناه در می‌گذرم و صدیقان را بترسان که به اعمال خویش خود بین نشوند؛ زیرا بنده یی نیست که به پای حسابش کشم، جز آن که هلاک شود.

الهی عاملنا بفضلک و لا تعاملنا بعدلک
آمین یا رب العالمین
منبع: 
اصول کافی،  ج۳،  ص ۴۲۹٫

سوخته قلب علی مرتضی
حضرت زهرا شده صاحب عزا
بر پـدر و بـر حسن و بر رضا
آجرک‌ ا... بقیه ا...

پیکـر پـاک خاتم المرسلین
مانده میان حجره روی زمین
جـان محمّد شده خانه‌نشین
آجرک‌ ا... بقیه ا...
خون شده از غم جگر فاطمه
رفتـه ز دنیـا پـدر فاطمه
رخت عزا شد به بر فاطمه
آجرک‌ ا... بقیه ا...
پگشته جهان بزم عزای حسن
جان دو عالم به فدای حسن
گریه کن ای دیده برای حسن
آجرک‌ ا... بقیه ا...
غریب خانه در وطن کشته شد
بگـو امـام ممتحـن کشته شد
یوسف فاطمه حسن کشته شد
آجرک‌ ا... بقیه ا...
شهر خراسان همه جا محشر است
بـر جگـر شیعـه غـم دیگر است
قتـل جگـر پـاره پیغمبـر است
آجرک‌ ا... بقیه ا...
فاطمه را خون چکد از هر دو عین
بیشتـر از همــه بــرای حسین
داغ حسیــن است غـم عالمیْن
آجرک‌ ا... بقیه ا...

دشتها آلوده ست

    در لجنزار گل لاله نخواهد رویید

        در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید ؟

 فکر نان باید کرد

    و هوایی که در آن

          نفسی تازه کنیم

گل گندم خوب است

    گل خوبی زیباست

        ای دریغا که همه مزرعه دلها را

                علف هرزه کین پوشانده ست

 هیچکس فکر نکرد

    که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

 و همه مردم شهر

        بانگ برداشته اند

            که چرا سیمان نیست

                        و کسی فکر نکرد

                            که چرا ایمان نیست

    و زمانی شده است    

        که به غیر از انسان

            هیچ چیز ارزان نیست

شعر از:  آقای حمید مصدق

سلام بر  امام حسین(ع) و اربعینش، سلام بر اربعین و زائرانش!

و سلام بر اندوه های دل آنان که به سوغات بر مزار کشتگان، عشق بردند و به مویه نشستند.

به شوق زیارت صحن و سرای جان فزایت، اربعین شهادتت را به سوگ می نشینیم،

یا حسین(ع)!

باز آوای جرس بر جگرم آتش زد
اشک آتش شد و بر چشم ترم آتش زد
ناله آتش شد و بر برگ و برم آتش زد
سوز دل بیش تر از پیش ترم آتش زد
پاره های دلم از چشم تر آید بیرون
وز نیستان وجودم شرر آید بیرون

دوستان با من و دل ناله و فریاد کنید
آه را با نفس از حبس دل آزاد کنید
اربعین آمده تا از شهدا یاد کنید
گریه بر زخم تن حضرت سجاد کنید
مرغ دل زد به سوی شهر شهیدان پر و بال
پیش تا از حرم الله کنیم استقبال

زن آراسته به حجاب به زیبایی ملائک است، پر از وقار، آرامش و اعتماد به نفس اما تعصب که چشم دیگران را کور کرده است، مانع از دیدن این زیبایی می‌شود.

«به راستی که این چشمها نیستند که کور می‌شوند، بلکه این دلهای درون سینه‌ها هستند که کور می‌شوند».

(آیه 46 سوره‌ی حج)

حجاب و پوشش در تمام ادیان و مذاهب، دارای جایگاه خاصی است، و یکی از دلایل اساسی آن این است که حجاب و عفاف، یک امر فطری است.

 داستان حضرت آدم و حوا نیز فطری بودن پوشش را اثبات می کند. در تورات (کتاب مقدس یهودیان که برای مسیحیان نیز مقدس است)، می خوانیم:
«و چون زن دید که آن درخت برای خوراک نیکوست و به نظر، خوش نما و درختی دلپذیر و دانش افزا، پس، از میوه اش گرفته بخورد و به شوهر خود نیز داد و او خورد  آنگاه چشمان هر دوی ایشان باز شد و فهمیدند که عریان اند، پس برگهای انجیر به هم دوخته، سترها برای خویشتنن ساختند...».

 بعد ادامه می دهد:
«و آدم، زن خود را حوا نام نهاد، زیرا که او مادر جمیع زندگان است و خداوند رخت ها برای آدم و زنش از پوست بساخت و ایشان را پوشانید».

 بر طبق این متن، آدم و حوا لباسی نداشتند و بعد از خوردن شجره ممنوعه چشمشان باز شد و فهمیدند که عریان اند که بلافاصله با برگ درختان خود را پوشاندند و بعدا خداوند لباسی از پوست به ایشان ارزانی داشت.

مفسران می‌فرمایند: شیطان برای تزیین عمل مذموم، در ابتدا خواسته نفس انسان را پیدا می‌کند و آن‌گاه عمل ضد ارزش را بر طبق خواسته نفس زیبا جلوه می‌دهد و یا عمل ارزشی را زشت جلوه می‌دهد، سپس با تحریک قوای باطنی و احساسات درونی ـ هواهای نفسانی و شهوتها ـ آن عمل را با لذت جلوه می‌دهد و آن را برای انسان [[حق]] و واقع می‌نمایاند در نتیجه نفس به آن علاقه‌مند می‌شود و بدون توجه به عواقب بد آن از هر راهی که شد می‌خواهد آن عمل را انجام دهد

المیزان، ، ج 2، ص 110 و ج 3، ص 97، جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی،

مراحل اخلاق در قرآن، قم، انتشارات اسراء، 1375 ش، ص103

کلمه شیْطان از ماده "شطن" گرفته شده، و "شاطن" به معناى "خبیث و پست" آمده است، و شیطان به موجود رانده شده، سرکش و متمرد اطلاق مى شود و به معنى روح شریر و دور از حق ، نیز آمده است.

"شیطان" اسم عام (اسم جنس) است ، در حالى که "ابلیس" اسم خاص (عَلَم) مى باشد، و به عبارت دیگر شیطان به هر موجود موذى و منحرف کننده و طاغى و سرکش ، خواه انسانى یا غیر انسانى مى گویند، ونام ابلیس در باورهای اسلامی شیطان,به معنای کسی که ادم را فریب داده است.

شیطان به موجود موذى و مضر گفته مى شود، موجودى که از راه راست بر کنار بوده و در صدد آزار دیگران است ، موجودى که سعى مى کند ایجاد دودستگى نماید، و اختلاف و فساد به راه اندازد، و اینکه به ابلیس هم شیطان اطلاق شده بخاطر فساد و شرارتى است که در او وجود دارد.

شیطان معانى مختلفى دارد، که یکى از مصداقهاى روشن آن ابلیس و مصداق دیگر آن انسان‌هاى مفسد و منحرف کننده است.

چند روز پیش  وقتی برای خرید لباس به مرکز شهر رفته بودم  در طول مسیر به  آدمهایی برخورد می کردم با پوشش  و رنگهای متنوع  و گهگاه عجیب و غریب که تعجب من را بیشتر می کرد  و با خود فکر می کردم که انسان چقدر تنوع طلب است و...

یک دفعه  صدای بوق ممتدی رشته افکار من را از هم گسست و من بی اختیار به دنبال عامل صدا سرم را برگرداندم یک وانت قرمز رنگ را دیدم که صاحب آن با زدن بوق می خواست راهی برای عبور پیدا کند . وقتی وانت از جلوی من رد شد  نوشته پشت وانت من را متوجه خود کرد که با خط خوش نوشته شده بود ، به مدپرستها بگوئید : آخرین مد کفن است و در پی نگاه من وانت آرام آرام از میان مردم عبور کرد و از نظرها دور شد ...

 و من ماندم و رنگ قرمز ماشین  و جمله پشت آن وانت که بر مغزم حک شده بود که  شاید هشداری بود برای من و امثال من ... 

این کلام از جناب علامه نقل به مضمون است.
علامه محمد تقی جعفری ـ رحمت‌الله ­علیه ـ می­‌گفتند:
برخی از جامعه ­شناسان برتر دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا پیرامون موضوع مهمی به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضوع این بود: «ارزش واقعی انسان به چیست».
برای سنجش ارزش بسیاری از موجودات، معیار خاصی داریم. مثلا معیار ارزش طلا به وزن و عیار آن است. معیار ارزش بنزین به مقدار و کیفیت آن است. معیار ارزش پول پشتوانه آن است؛ اما معیار ارزش انسان‌ها در چیست.
هر کدام از جامعه‌شناسان، سخنانی گفته و معیارهای خاصی ارایه دادند.
هنگامی که نوبت به بنده رسید، گفتم : اگر می‌خواهید بدانید یک انسان چقدر ارزش دارد، ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می‌ورزد.
کسی که عشقش یک آپارتمان دو طبقه است، در واقع ارزشش به مقدار همان آپارتمان است. کسی که عشقش ماشینش است، ارزشش به همان میزان است.
اما کسی که عشقش خدای متعال است، ارزشش به اندازه خداست.
علامه فرمودند: من این مطلب را گفتم و پایین آمدم. وقتی جامعه شناسان سخنان من را شنیدند، برای چند دقیقه روی پای خود ایستادند و کف زدند.
هنگامی که تشویق آن‌ها تمام شد، من دوباره بلند شدم و گفتم: عزیزان، این کلام از من نبود، بلکه از شخصی به نام علی ـ علیه‌السلام ـ است. 
آن حضرت در نهج‌البلاغه می­‌فرمایند: «قِیمَةُ کُلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ»؛ «ارزش هر انسانی به اندازه چیزی است که دوست می‌دارد».
وقتی این کلام را گفتم، دوباره به نشانه احترام به وجود مقدس امیرالمؤمنین علی ـ علیه‌‌السلام ـ از جا بلند شدند و چند بار نام آن حضرت را بر زبان جاری کردند.
حضرت علامه در ادامه می‌گفتند: عشق حلال به این است که انسان (مثلا) عاشق پنجاه میلیون تومان پول باشد. حال اگر به انسان بگویند: «آی پنجاه میلیونی!»، چقدر بدش می‌آید؟ در واقع می‌فهمد که این حرف توهین در حق اوست. حالا که تکلیف عشق حلال اما دنیوی معلوم شد، ببینید اگر کسی عشق به گناه و معصیت داشته باشد، چقدر پست و بی‌‌ارزش است!
اینجاست که ارزش و مفهوم «ثارالله» معلوم می‌‌شود. ثارالله اضافه تشریفی است؛ خونی که در واقع آنقدر شرافت و ارزش پیدا کرده که فقط با معیارهای الهی قابل ارزش‌گذاری است و ارزش آن به اندازه خدای متعال است.

 امیرمؤمنان على علیه السلام فرمودند:

«انّه لیس لاَنفُسکم ثَمنٌ الاّ الجّنة فلاتَبیعوها الاّ بها» (نهج البلاغه حکمت 456)

«بدانید که جان شما هیچ بهایى جز بهشت ندارد پس آن را به کمتر از بهشت نفروشید.»

 حقیقت انسان چیست ؟! انسان چه هنگامی احساس خوشبختی می‌کند.در کجا می‌تواند بگوید به قله‌های پرشکوه هستی و آرزوهای خود دست یافته است.آیا در مسیر معینی می‌تواند به آرمان‌های سعادت آفرین خود برسد.تاریخِ انسان به ما می‌گوید: انسان همواره در پی ناکجا آباد خوشبختی بوده و راه‌های بسیاری را تجربه کرده،اما همیشه موانع بیرونی و درونی فراوانی بر سر راهش قرار گرفته و او را از رسیدن به آن ناکام کرده است. گاه نمی‌داند که چه باید کرد،چگونه موانع را برداشت و با چه شیوهای با مانع تراشان مبارزه کرد.اما مهم این است که خواهان آگاهی است.توانایی برای مبارزه را دارد، پیامبران بزرگ و مصلحان گرانقدری به کمک او شتابیده‌اند و راه را از چاه نشان داده و سنگ‌ها از راه او برداشته‌اند...

 امـام صادق (ع) :

«اسـلام شبیه انسان برهنه است که پوشش و لباس او حیاء ، آرایش و زیبایى او وقـار و ســنگینى ، مـردانگى و جوانمردى او عمل نیکو و صالح ، و تکیه گاه او ورع است و بــراى هر چــیزى شـالوده و اصل و بنیادى است و اصل و بنیاد اسلام ، دوستى ما اهل بیت است.»

وَقَضَی رَبُّکَ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ إِیَّاهُ وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَاناً إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِندَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْکِلاَهُمَا فَلاَتَقُل لَهُمَا أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَهُمَا قَوْلاً کَرِیماً. (اسراء:۲۳)

و خدای تو حکم فرموده که جز او کسی را نپرستید و به پدر و مادر، نیکویی کنید و چنانچه هر دو یا یکی از آنها پیر و سالخورده شوند، کلمه‏ای مگویید که رنجیده خاطر شوند و کمترین آزار به آنان مرسانید و با ایشان به اکرام و احترام سخن گویید.

 ای فرزانگان ارزشمند

از شما آموختیم :

درس زندگی را

ارزش و حرمت را

تشخیص خوب و بد را

عشق و دوست داشتن را...

اما باز ما محتاج آموختن از شمائیم  ...

مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن یَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا﴿۲۳﴾ الأحزاب از میان مؤمنان مردانى‏اند که به آنچه با خدا عهد بستند صادقانه وفا کردند برخى از آنان به شهادت رسیدند و برخى از آنها در [همین] انتظارند و [هرگز عقیده خود را] تبدیل نکردند

فصلهای پیش از اینم ابر داشت
بر کویرم بارشی بی صبر داشت
پیش از اینها اسمان گلپوش بود
پیش از اینها یار در اغوش بود
اینک اما عدهای اتش شدند
بعد کوچ کوها ارش شدند
بزدلانی کز هراس ابتر شدند
از بسیجیها بسیجیتر شدند
ای بی جانها دلم را بشنوید
اندکی از حاصلم را بشنوید
تو چه میدانی تگرگ و برگ را
غرق خون خویش رقص مرگ را
تو چه میدانی که رمل وماسه چیست
بین ابروها رد قناسه چیست
تو چه میدانی سقوط پاوه را
عاصمی را باکری را کاوه را

کسی که زیبایی اندیشه دارد ظاهر خود را به نمایش نمیگذارد.

«شهید مطهری»

حیف اگر...
صفحه دفترِ گسترده آفاق جهان را،
گاهی
پیش چشمت بگشای
پنجه در پنجه ابلیس فکن
تا کی و چند، اسارت در «خویش»؟
می‏توانی که گریبان برهانی از «نفس»
می‏توان ز «خود» آزاد شوی.
تو، فروغ سحری
موج بی آرامی
جویباری جاری
خنده صبحی و مهتاب شبی
تو فروزنده‏تر از خورشیدی
حیف اگر وصله ناجور و کج جامه «هستی» باشی!
درد و افسوس اگر مشتری زشتی و پستی باشی.
حیف اگر در «شب قدر»
«قدر» خود نشناسی؛...