خداوند متعال لباس مادی را به عنوان نعمت ازطرف خود ذکر می‌کند،نعمتی که باید نتیجه‌ای جز اطاعت و تسلیم دربرابرفرمان خدا در پی‌نداشته باشد. بنابراین اگراستفاده از این نعمت منجر به اطاعت ازخداوند شود، نوعی سپاسگزاری ازمنعم است واگر نتیجه بهره‌مندی ماچیزی جز اطاعت الهی باشد،کفران نعمت خواهد بود.

یکی از نعماتی که خداوند آن را منحصرا به انسان ها داده است ، لباس می باشد .یک چیز معمولی و کم ارزش یا بی ارزش را در پارچه نمی پوشانند ، اما یک چیزی را که ارزش دارد در کاغذ کادویی میبندند و از آن به بهترین شکل محافظت می کنند .

هر چیزی که ارزش دارد، حجاب هم دارد.

مرد و زن هر دو باید لباس داشته باشند و این از کرامتها و الطافی است که خداوند برای انسان قرار داده است .

قرآن کریم به لباس لقب نعمت را داده است و فرموده : خداوند نعمت لباس را برای شما قرار داده است.

 بعضی از لباس ها قداست دارند در قرآن داریم که: پیراهن یوسف را انداختند روی چشم پدر. پدر نابینا، بینا شد. یعنی این لباس، این نخ‌ها و پنبه‌ها به خاطر اینکه در جوار حضرت یوسف بودند، کرامت پیدا کردند.

شهید را می‌گویند با لباس خود دفن کنید و روز قیامت با همان لباس محشورمی شود ، یعنی شهادت به لباس کرامت می‌دهد.

راستی شنیده ای فلان مُد 2010 به بازار آمده؟ فردا قصد دارم بخرم.. راستی شنیده ای رنگ امسال چیست؟ آبی ، قرمز ، فیروزه ای ، سبز ، ... راستی مانتو کوتاههای جدید را دیده ای؟ خیلی ناز و شیک هستند ، قصد دارم بخرم... راستی شلوار لی های جدید را دیده ای؟ می گویند تنگ و لوله ای و پاچه گشاد و مُد روز هستند ، حتما خواهم خرید.. راستی سِت لوازم آرایش های جدید را استفاده کرده ای؟ خیلی عالی هستند من خریده ام تو هم بخر...»

وای خدای من! مرا چه شده است؟ من چه کرده ام با خود؟

خدایا ، پروردگارا ، ما را چه شده است؟ ما چه کرده ایم با خود؟

آیا حرفهای من در ابتدای متن ، حرفهای من است که امروزه هر روز به گوش می رسد؟ آیا من به عنوان دختری ایرانی اینگونه شده ام؟ آیا من به عنوان دختری مسلمان اینگونه سخن می گویم؟ اینگونه از مُدهای غربی و متدهای روز دم می زنم؟ آیا من واقعا من هستم؟ آیا من خودم هستم؟ آیا این من هستم که این روزها شلوارهای تنگ می پوشم و مانتوهای تنگ و بدن نما ، با خروار خروار آرایش های غلیظ ، در جامعه ام تردد می کنم؟ جامعه ام؟ ایرانم؟ آیا من ِ ایرانی با این سر و وضع به اصطلاح شیک و مدرن در کوچه و خیابان ایرانم قدم می زنم؟

<< مامان روسریت افتاده  موهات دیده می شه آن را درست کن ...>>

 << من از اون آقاهه می ترسم خیلی بد نگاه می کنه بیا از اینجا  بریم ...>>

<< مامان ! برو تو من جواب می دهم ...>>

شاید شما نیز در زندگی روزمره شاهد گفته هایی از این قبیل باشید که کودکان با آن نگاه معصومانه و پاکشان در گوش ما بزرگترها زمزمه می کنند  گفته هایی که نشان از فطرت پاک آنها حکایت دارد و  با اینکه سن وسالی ندارند ولی خوب ارزش خوب و بد را می فهمند  ...

اما بیشتر همین بچه ها وقتی که بزرگ می شوند  دیگر از آن فطرت پاک خبری نیست و یا خیلی کم رنگ می شود  ...

براستی چرا باید اینگونه باشد ؟! شاید اگر ما بزرگترها غیرت کودکانمان را جدی می گرفتیم  خیلی از مسایل حل می شد  ...

سوخته قلب علی مرتضی
حضرت زهرا شده صاحب عزا
بر پـدر و بـر حسن و بر رضا
آجرک‌ ا... بقیه ا...

پیکـر پـاک خاتم المرسلین
مانده میان حجره روی زمین
جـان محمّد شده خانه‌نشین
آجرک‌ ا... بقیه ا...
خون شده از غم جگر فاطمه
رفتـه ز دنیـا پـدر فاطمه
رخت عزا شد به بر فاطمه
آجرک‌ ا... بقیه ا...
پگشته جهان بزم عزای حسن
جان دو عالم به فدای حسن
گریه کن ای دیده برای حسن
آجرک‌ ا... بقیه ا...
غریب خانه در وطن کشته شد
بگـو امـام ممتحـن کشته شد
یوسف فاطمه حسن کشته شد
آجرک‌ ا... بقیه ا...
شهر خراسان همه جا محشر است
بـر جگـر شیعـه غـم دیگر است
قتـل جگـر پـاره پیغمبـر است
آجرک‌ ا... بقیه ا...
فاطمه را خون چکد از هر دو عین
بیشتـر از همــه بــرای حسین
داغ حسیــن است غـم عالمیْن
آجرک‌ ا... بقیه ا...

دشتها آلوده ست

    در لجنزار گل لاله نخواهد رویید

        در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید ؟

 فکر نان باید کرد

    و هوایی که در آن

          نفسی تازه کنیم

گل گندم خوب است

    گل خوبی زیباست

        ای دریغا که همه مزرعه دلها را

                علف هرزه کین پوشانده ست

 هیچکس فکر نکرد

    که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

 و همه مردم شهر

        بانگ برداشته اند

            که چرا سیمان نیست

                        و کسی فکر نکرد

                            که چرا ایمان نیست

    و زمانی شده است    

        که به غیر از انسان

            هیچ چیز ارزان نیست

شعر از:  آقای حمید مصدق

سلام بر  امام حسین(ع) و اربعینش، سلام بر اربعین و زائرانش!

و سلام بر اندوه های دل آنان که به سوغات بر مزار کشتگان، عشق بردند و به مویه نشستند.

به شوق زیارت صحن و سرای جان فزایت، اربعین شهادتت را به سوگ می نشینیم،

یا حسین(ع)!

باز آوای جرس بر جگرم آتش زد
اشک آتش شد و بر چشم ترم آتش زد
ناله آتش شد و بر برگ و برم آتش زد
سوز دل بیش تر از پیش ترم آتش زد
پاره های دلم از چشم تر آید بیرون
وز نیستان وجودم شرر آید بیرون

دوستان با من و دل ناله و فریاد کنید
آه را با نفس از حبس دل آزاد کنید
اربعین آمده تا از شهدا یاد کنید
گریه بر زخم تن حضرت سجاد کنید
مرغ دل زد به سوی شهر شهیدان پر و بال
پیش تا از حرم الله کنیم استقبال

پیامبر اکرم(ص) در روایتی می‌فرمایند:

در قیامت، فاطمه از صراط عبور کرده، وارد بهشت می‌شود و رشته‌های چادر او بر روی صراط باقی می‌ماند که یک سوی آن به دست زهرا و سوی دیگرش در عرصه قیامت است. در این هنگام منادی پروردگار به خلائق که از اولین تا آخرین آنان بر صراط گرد آمده‌اند، ندا ‌می‌دهد: «یَا أَیُّهَا الْمُحِبُّونَ لِفَاطِمَةَ تَعَلَّقُوا بِأَهْدَابِ مِرْطِ فَاطِمَةَ سَیِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ»[1]، «ای دوست‌داران فاطمه! به رشته‌های چادر او در آویزید.»

با این فرمان، جمع کثیری از آفریدگان که در شمار محبِّین حضرت زهرا(س) هستند، با تمسّک به رشته‌های چادر آن حضرت، داخل بهشت می‌شوند.

بر اساس این روایت نورانی، در روز قیامت حضرت زهرا(س) چادری دارند که رشته‌های مختلف دارد و بهشتی‌ها باید هر کدامشان به یکی از این رشته‌ها چنگ بزنند و به بهشت بروند.

چادر یا پوشش حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها در این روایت، کنایه از شخصیت آن بانوی گرامی در قیامت است. اساساً قرآن کریم چادر را نشانه شخصیت زنان می‌داند. چنان‌که می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُل لِّأَزْوَاجِکَ وَ بَنَاتِکَ وَ نِسَاء الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِن جَلَابِیبِهِنَّ ذَلِکَ أَدْنَى أَن یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ»[2]

این آیه شریفه می‌فرماید: "یا رسول الله به همه زن‌ها بگو چادر سر کنند و با چادر رو بگیرند، برای این‌که علامت شخصیت زن، چادر او است. لذا چادری که در این روایت آمده، علامت شخصیّت است."

بنابراین معنای حقیقی روایت این است که حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله علیها در قیامت، شخصیت ممتازی دارند و علاوه بر شخصیت حسبی و شخصیت نسبی، از شخصیت دینی خاصّی برخوردارند و هرکه در این دنیا با شخصیّت حضرت زهرا(س) تناسب داشته باشد، تجسّم عملش در قیامت این‌ است که به شخصیت ایشان چنگ می‌زند و به دنبال ایشان به بهشت می‌رود.

مراد از رشته‌های چادر نیز که در روایت آمده است، صفات نیکو و فضائل پسندیده حضرت زهرا(س) می‌باشد. ایمان، علم، زهد، سخاوت و ایثار، از جمله فضائل و خصائل نیکوی آن حضرت است. هرکس در دنیا صفات و خصائل حسنه بانوی دو عالم را برگزیند و به آن عمل نماید، در قیامت به واسطه همان صفت، رستگار شده و وارد بهشت می‌گردد.

به بیان دیگر، این روایت شریف به ما می‌فهماند کسانی که در دنیا از حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها سرمشق گرفته و شخصیت دینی و اجتماعی خود را به شخصیّت آن بانوی دو عالم شبیه سازند، در قیامت به واسطه شفاعت حضرت زهرای اطهر(س) به بهشت خواهند رفت.

1. تفسیرالإمام‏العسکری، ج 432

من میخواهم بگویم که ما خانم ها برای دنیا پیامی داریم . این پیام را دقیق به دنیا میدهیم . پیام هم فقط پیام زبانی و کتبی و شفاهی نیست، بلکه بیشتر پیام عملی است . زنهای ایران بخصوص کسانی که در رشته های گوناگون دانش و چارچوب اسلام و احکام اسلامی و مهمتر از همه مسئله ی حجاب توانسته اند حرکت کنند، بایستی به زنان و دختران و دانشجویان زن دنیا عملاً تفهیم کنند که علم به معنای بی بند و باری نیست و لازمه ی تحصیل علم ، بی قیدی نسبت به موازین اخلاقی درمورد معاشرت زن و مرد نیست،

بلکه می توان با رعایت کامل این موازین ، علم را تحصیل کرد و به جاهای بالایی رسید و وجود زنان با حجاب می تواند به عنوان یک نمونه از پیام جهانی اسلام نشان داده شود .

ای اتصال نوری ما تا خدا حسین.........بی تو نبود خلقت ما کیمیا حسین

ای نور تو امانت اصلاب شامخه.........گشتـی شهـود خلق و عیان حسین

....................................

   فقیر روی حسیــنم که قبله ام عشق است

گدای کوی حسینم که قبله ام عشق است

به  لـطـف  دوسـت  منم  از  تبــار  اجابتـش

محبّ کوی حسینم که قبله ام عشق است

به   رســم   عشق ،  دعــا  گوی  عشّاقیم

که راه پوی حسینم که قبله ام عشق است

     ....................................

السّلامُ علیک یا اباعبدالله

السلامُ علــی الحُسـَیـن

وعَلی علی بن الحُسَین

و عَلی اولادِ الحُسـَیـن

وعَلی اَصحابِ الحُسَین

طبق گفته اجدادم ریشه و تبار من به دوره پیش از میلاد و دوره فرمانروایی آشوریان بر می گردد . که زینت و پوشش زنان اشرافی و نجیب زادگان بود و همینطور نسل در نسل در پوشش های مختلف در تمدن های متفاوت بر سر زنان ایران زمین بودم و  ...

 من را عموما"با اسم چادر و ... می شناسند و در رنگها و جنس های مختلف در انظار عموم هستم در روزگاران قدیم از منزلت و عزت خاصی در بین مردان و زنان داشتم اما در این عصر متاسفانه می بینم که فلسفه وجودی من زیر سوال رفته و من ناچار باید به دفاع از خود بپردازم چرا که من نیز مثل ارزشهای دیگر قربانی تهاجم فرهنگی و ... شدم تا آنجا که کسانی من را مانعی بر سر راه پیشرفت آزادیهای  زنان در امور اجتماعی و اقتصادی و .. غیره می دانند و گروهی دیگر با پا گذاشتن به حریم خصوصی من سعی در  بی ارزش جلوه دادن هویت اصیل و تاثیر گذار من در جامعه هستند ...

 براستی اگر دشمنان بخواهند سر بر تن من نباشد گله ای نیست ؟! ولی وقتی  عده ای از دختران و بانوان کشور نمی خواهند من بر سرشان باشم چه بگویم ؟!!...

    در عجبم که در جاهای دیگر برای حفظ و نگه داشتن من در محیط آموزشی گریه می کنند ولی در وطنم عکس آن عمل می کنند ؟!...

این کلام از جناب علامه نقل به مضمون است.
علامه محمد تقی جعفری ـ رحمت‌الله ­علیه ـ می­‌گفتند:
برخی از جامعه ­شناسان برتر دنیا در دانمارک جمع شده بودند تا پیرامون موضوع مهمی به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضوع این بود: «ارزش واقعی انسان به چیست».
برای سنجش ارزش بسیاری از موجودات، معیار خاصی داریم. مثلا معیار ارزش طلا به وزن و عیار آن است. معیار ارزش بنزین به مقدار و کیفیت آن است. معیار ارزش پول پشتوانه آن است؛ اما معیار ارزش انسان‌ها در چیست.
هر کدام از جامعه‌شناسان، سخنانی گفته و معیارهای خاصی ارایه دادند.
هنگامی که نوبت به بنده رسید، گفتم : اگر می‌خواهید بدانید یک انسان چقدر ارزش دارد، ببینید به چه چیزی علاقه دارد و به چه چیزی عشق می‌ورزد.
کسی که عشقش یک آپارتمان دو طبقه است، در واقع ارزشش به مقدار همان آپارتمان است. کسی که عشقش ماشینش است، ارزشش به همان میزان است.
اما کسی که عشقش خدای متعال است، ارزشش به اندازه خداست.
علامه فرمودند: من این مطلب را گفتم و پایین آمدم. وقتی جامعه شناسان سخنان من را شنیدند، برای چند دقیقه روی پای خود ایستادند و کف زدند.
هنگامی که تشویق آن‌ها تمام شد، من دوباره بلند شدم و گفتم: عزیزان، این کلام از من نبود، بلکه از شخصی به نام علی ـ علیه‌السلام ـ است. 
آن حضرت در نهج‌البلاغه می­‌فرمایند: «قِیمَةُ کُلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ»؛ «ارزش هر انسانی به اندازه چیزی است که دوست می‌دارد».
وقتی این کلام را گفتم، دوباره به نشانه احترام به وجود مقدس امیرالمؤمنین علی ـ علیه‌‌السلام ـ از جا بلند شدند و چند بار نام آن حضرت را بر زبان جاری کردند.
حضرت علامه در ادامه می‌گفتند: عشق حلال به این است که انسان (مثلا) عاشق پنجاه میلیون تومان پول باشد. حال اگر به انسان بگویند: «آی پنجاه میلیونی!»، چقدر بدش می‌آید؟ در واقع می‌فهمد که این حرف توهین در حق اوست. حالا که تکلیف عشق حلال اما دنیوی معلوم شد، ببینید اگر کسی عشق به گناه و معصیت داشته باشد، چقدر پست و بی‌‌ارزش است!
اینجاست که ارزش و مفهوم «ثارالله» معلوم می‌‌شود. ثارالله اضافه تشریفی است؛ خونی که در واقع آنقدر شرافت و ارزش پیدا کرده که فقط با معیارهای الهی قابل ارزش‌گذاری است و ارزش آن به اندازه خدای متعال است.

 امیرمؤمنان على علیه السلام فرمودند:

«انّه لیس لاَنفُسکم ثَمنٌ الاّ الجّنة فلاتَبیعوها الاّ بها» (نهج البلاغه حکمت 456)

«بدانید که جان شما هیچ بهایى جز بهشت ندارد پس آن را به کمتر از بهشت نفروشید.»

 حقیقت انسان چیست ؟! انسان چه هنگامی احساس خوشبختی می‌کند.در کجا می‌تواند بگوید به قله‌های پرشکوه هستی و آرزوهای خود دست یافته است.آیا در مسیر معینی می‌تواند به آرمان‌های سعادت آفرین خود برسد.تاریخِ انسان به ما می‌گوید: انسان همواره در پی ناکجا آباد خوشبختی بوده و راه‌های بسیاری را تجربه کرده،اما همیشه موانع بیرونی و درونی فراوانی بر سر راهش قرار گرفته و او را از رسیدن به آن ناکام کرده است. گاه نمی‌داند که چه باید کرد،چگونه موانع را برداشت و با چه شیوهای با مانع تراشان مبارزه کرد.اما مهم این است که خواهان آگاهی است.توانایی برای مبارزه را دارد، پیامبران بزرگ و مصلحان گرانقدری به کمک او شتابیده‌اند و راه را از چاه نشان داده و سنگ‌ها از راه او برداشته‌اند...

   اگر از اکثر مادران و پدران خود سوال کنیم که باربی ، بتمن و هری پاتر  و...کیستند و از کجا آمدند؟ جوابی درستی ندارند که بدهند اما همین ماداران و پدران هر روز برای بچه های خود چیزهایی می خرند که نه تنها چوب حراج به هویت خود می زنند بلکه با این کار ارزشهایی را نیز به ضد ارزش تبدیل می کنند...

وقتی از کودکانمان می پرسیم که دوست دارند چه چیز برایشان بخریم ؟اکثر قریب به اتفاق می گویند : عروسک باربی ، کارتون باربی ، لباس بتمن ، سی دی هر ی پاتر و....

هر جا که نگاه می کنی ردپایی از این کالاها در‌آن می بینی  در لباسهای بچه ها ،  خانه ، مغازه ها ، فروشگاهها و... انگار ویروسی است که در همه جا رخنه کرده و با خود فرهنگ غرب را به یدک می کشد و چه باعث تاسف است که این ویروس با زندگی ما عجین شده است  انگار نه انگار که اینجا ایران است ...

وَقَضَی رَبُّکَ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ إِیَّاهُ وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَاناً إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِندَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْکِلاَهُمَا فَلاَتَقُل لَهُمَا أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَهُمَا قَوْلاً کَرِیماً. (اسراء:۲۳)

و خدای تو حکم فرموده که جز او کسی را نپرستید و به پدر و مادر، نیکویی کنید و چنانچه هر دو یا یکی از آنها پیر و سالخورده شوند، کلمه‏ای مگویید که رنجیده خاطر شوند و کمترین آزار به آنان مرسانید و با ایشان به اکرام و احترام سخن گویید.

 ای فرزانگان ارزشمند

از شما آموختیم :

درس زندگی را

ارزش و حرمت را

تشخیص خوب و بد را

عشق و دوست داشتن را...

اما باز ما محتاج آموختن از شمائیم  ...

حیف اگر...
صفحه دفترِ گسترده آفاق جهان را،
گاهی
پیش چشمت بگشای
پنجه در پنجه ابلیس فکن
تا کی و چند، اسارت در «خویش»؟
می‏توانی که گریبان برهانی از «نفس»
می‏توان ز «خود» آزاد شوی.
تو، فروغ سحری
موج بی آرامی
جویباری جاری
خنده صبحی و مهتاب شبی
تو فروزنده‏تر از خورشیدی
حیف اگر وصله ناجور و کج جامه «هستی» باشی!
درد و افسوس اگر مشتری زشتی و پستی باشی.
حیف اگر در «شب قدر»
«قدر» خود نشناسی؛...

امروز که ازجلوی سوپر مارکت محله مان می گذشتم چند تا از بچه ها را  به همراه دو جوان که کیک و ساندیس می خوردند دیدم و خیلی تعجب کردم؟!  چرا که شانزدهم ماه رمضان بود و این روزه خواری آشکار بر خلاف عرف جامعه خواستم اعتراضی کنم که با حرفهای تند یکی از‌آنها مواجه شدم و... با ناراحتی از آنجا دور شدم اما در طول راه فکرم مشغول بود اینکه لااقل در گذشته های نه چندان دور حرمت ماه رمضان را نگه می داشتند و حتی آنهایی که روزه نمی گرفتند در ملاء عام روزه خواری نمی کردند اما حالا چی؟! سیگار می کشند و خیلی کارهای دیگر ...  ازخودم می پرسم که چرا ارزشهای انسانی و یا اجتماعی را این چنین به ضد ارزش تبدیل می کنند و این راه به کجا ختم می شود ...